دلنشین تر از آواز هر مخلوق  دیگری در در گستره خاک .

از آن دم که ترک آشیانه می گوید . به دنبال بوته خاری می گردد وتا بدان دست نیابد ،آرام نمی گیرد .

چون آنرا یافت درمیان شاخسار گزنده آن می نشیند ومی خواند،خود رابر فراز تیزترین وبلند ترین شاخه

خار مصلوب می کند ،ود ر واپسین لحظه های زندگی در سوگ خویش ،بلند آوا تر از بلبل وچکاوک نغمه

سرایی می کند .نغمه ای آسمانی ،به بهای زندگی.آنگاه تمامی جهان در سکوت فرو می رودوبدان گوش

می سپارد،و خداوند در ملکوت اعلی لبخند می زند .زیرا بهترینها همیشه به بهای رنجی جانکاه به

 دست می آیند ......و یا افسانه چنین می گوید.

.